Mike te Wierik, Thomas Bruns en Ninos Gouriye; De florerende regionale rechterflank van Heracles Almelo

Dat ‘talent’ als kernwoord is opgenomen in de policy van Heracles Almelo, etaleert de club wekelijks op de rechterflank.
Daar groeit en bloeit een trio met tal van overeenkomsten. Mike te Wierik, Thomas Bruns en Ninos Gouriye, alle drie opgeleid in de gezamenlijke voetbalacademie, hebben in de Almelose club een synoniem gevonden voor nieuwe kansen en verdere ontplooiing. Over de gouden rechterflank van Heracles Almelo.

De rechtsback
“Mike is een mooi voorbeeld van een jongen die veel in zichzelf investeert om beter te worden. Mike is een moderne speler. Hij is snel, maar moet meevoetballend, waarvan onze speelstijl veel eist, nog stappen maken. Ook op verdedigend vlak, met name het verdedigende koppen, zijn we hard met hem aan het werk. Ik zie in hem ook een uitstekende, toekomstige centrale verdediger, maar wij hebben hem na de evaluatie van vorig seizoen gezegd dat hij zich eerst op de positie van rechtsback moest gaan richten. Op een flank spelen is namelijk makkelijker dan in het centrum . Mike heeft het vorig seizoen erg moeilijk gehad. Hij is nu aan het bevestigen dat hij het niveau aankan. En dat bevestigen is het moeilijkste dat er is. Hij werkt keihard en ontwikkelt zich nu uitstekend.”
Peter Bosz over Mike te Wierik.

Aan het begin van het seizoen had hij er nog een hard hoofd in. Milano Koenders speelde de hele voorbereiding op de rechtsbackpositie en tussentijds contracteerde de club ook nog eens centrale verdediger Bart Schenkeveld. Maar waar de concurrentie moordend was, veroverde Te Wierik zijn plekje. In de derde speelronde tegen Feyenoord verving hij Koenders. En vanaf de wedstrijd tegen RKC Waalwijk – een week later – bemachtigde de twintigjarige rechtsback zijn basisplaats, om die vervolgens niet meer uit handen te geven. Na tweeënhalf jaar heeft hij, na zijn overstap in januari 2010, eindelijk zijn hoofddoel bereikt. “Achteraf is de keuze voor Heracles Almelo een goede geweest. Ik speelde in mijn eerste jaar al een aantal wedstrijden in de Eredivisie. Ik denk niet dat ik die bij FC Twente gespeeld had. Ik ben in ieder geval blij dat ik hier naartoe ben gegaan. Ik voel me hier thuis”, zegt Te Wierik, die de voorloper is van de spelers op de rechterflank. “Ik was de eerste die als eerstejaars A-junior hierheen ging. Later kwamen Thomas en Joey Belterman erbij. Tijdens de jeugdopleiding zaten we altijd al bij elkaar in het busje en toen spraken we er al regelmatig over. Toen zei ik weleens: ‘Als de kans er is, als ik naar Heracles Almelo kan, dan ben ik weg.’ Twente kon me niet houden, ik had geen contract. Toen de interesse kwam, was de keuze dus snel gemaakt. Voor mijn gevoel paste deze club beter bij mij. Op dat moment was Steve McClaren bij FC Twente ook al trainer. Ik zag bij Ninos dat hij in een soort derde team speelde, omdat de trainer veel spelers als David Carney haalde, die bij het beloftenteam de plekken van de jeugdspelers innamen. Ik had daar geen zin in. Als je zeventien jaar oud bent en je traint iedere dag met het eerste mee, zoals hier het geval is, ontwikkel je jezelf sneller. Tegen PSV debuteerde ik, tegen Feyenoord stond ik vervolgens voor het eerst in de basis. Vorig jaar was minder, maar over dit seizoen mag ik niet klagen.”

De rechtermiddenvelder
“Ik was ontzettend blij, toen ik hoorde dat Thomas voor ons had gekozen, in plaats van FC Twente. Het is vervolgens allemaal stap voor stap gegaan met hem. Hij heeft vorig seizoen de nodige invalbeurten en basisplaatsen gehad. Dit jaar heeft hij zo’n goede voorbereiding gedraaid, dat we eigenlijk niet om hem heen konden. Toen we naar 3-4-3 omschakelden, had dat enerzijds te maken met het feit dat ik niet tevreden was met de manier waarop de verdediging stond en het aantal blessures, maar anderzijds ook met Thomas. Vorig jaar heeft hij vaak op een controlerende positie gestaan, zodat hij zich in zijn verdedigende taken is gaan ontwikkelen. Nu staat hij op een pendelende positie. Thomas heeft scorend vermogen, een goede trap, maar nu draait het bij hem om het positiespel. Thomas gaat er eentje worden voor de top, mits hij zich goed door blijft ontwikkelen. Ik zei deze zomer zelfs tegen de voorzitter: ‘Als Willie Overtoom vertrekt, hebben we met Marko Vejinovic en Thomas de opvolgers al klaar staan.’”
Peter Bosz over Thomas Bruns.

Het lijkt allemaal zo logisch: een talentvolle voetballer, die uiteindelijk kiest voor de club waar hij van kinds af aan al supporter van is. Toch was overpeinsde Thomas Bruns ruim twee weken zijn gedachten. FC Twente wilde hem graag houden, maar Heracles Almelo was, vanuit een objectieve blik, vervolgens ook de meest logische keuze voor de twintigjarige middenvelder. “Mike kende ik natuurlijk al goed vanuit de jeugdopleiding. We hebben zeven jaar bij elkaar in het team gezeten. Toch heb ik hem niet gebeld toen Heracles Almelo interesse toonde. Ik vind dat zoiets je eigen keuze moet zijn. Hij kan immers vanuit zijn optiek anders oordelen en dat kan je eigen keuze beïnvloeden. Ik heb natuurlijk er natuurlijk ook veel met mijn ouders over gepraat. Van beide partijen kreeg ik hetzelfde contract voorgeschoteld. Na tweeënhalve week heb ik de knoop doorgehakt en voor Heracles Almelo gekozen. Ik dacht dat ik mijn kansen op speeltijd in de Eredivisie zou vergroten. Bij FC Twente waren ze inderdaad minder blij. Toenmalig trainer Michel Preud’homme baalde, maar dat is aan de andere kant ook weer een mooi compliment”, weet Bruns. “Mijn hoogtepunt is mijn debuut tegen Willem II. Uiteindelijk wacht je daar acht jaar lang op; als profvoetballer debuteren in de Eredivisie. Daarna komt de halve finale in de KNVB Beker tegen AZ. Toen scoorde ik de 3-2 in de verlenging. Een belangrijk doelpunt op het juiste moment. Jammer dat het alleen niet in de finale was… Uiteindelijk is het allemaal wel sneller gegaan dan ik vooraf verwacht had. Ik had niet verwacht al zo snel te mogen debuteren. En ook niet dat ik nu al zo vaak in de basis heb mogen staan. Het is dus een goede zet geweest om voor Heracles Almelo te kiezen.”

De rechtsbuiten
“In mijn ogen is Ninos een linksbuiten, maar vanwege zijn tweebenigheid kan hij ook op zijn huidige positie goed uit de voeten. Ik vind hem geen spits, omdat zijn kwaliteiten niet liggen met de rug naar het doel. Hij is levensgevaarlijk met het doel in zijn blikveld. Hij scoort ontzettend makkelijk, is koelbloedig en heeft een geweldige trap in beide benen. Aan het eind van het vorige seizoen heb ik hem vijf wedstrijden laten spelen. Toen scoorde hij al gemakkelijk, maar destijds vond ik hem nog niet betrouwbaar in zijn spel. Betrouwbaarheid is in mijn ogen dat je als speler logische keuzes maakt. Ninos maakte te pas en te onpas acties. Ik vond hem vervolgens geen goede voorbereiding draaien, vandaar dat hij niet in de basis stond. Zijn spel oogde wat gemakzuchtig op trainingen. Tijdens een indringend gesprek heb ik hem gezegd dat hij twee keuzes had; vechten of vluchten. Met vluchten bedoel ik: het er niet mee eens zijn. Gelukkig heeft hij voor het eerste gekozen. Inmiddels ben ik zeer tevreden over hem. En niet alleen over zijn scorend vermogen. Hij is betrouwbaarder geworden in zijn acties en werkt keihard.”
Peter Bosz over Ninos Gouriye

Doelpunten vestigen altijd de aandacht. En daarom was het mediabombardement van Ninos Gouriye een logisch gevolg van zijn vuurkracht binnen de kalklijnen. De 21-jarige rechtsbuiten is op dreef, al was daar aan het begin van het seizoen nog geen sprake van. Luis Pedro kreeg de voorkeur, Gouriye zat op de bank. En dat terwijl hij het voorgaande seizoen afsloot met vijf basisplaatsen en vier doelpunten. “Ik heb het moeilijk gehad in de voorbereiding. Het liep niet. Het was teleurstellend. Mijn familie en mijn vrienden steunden me en ondertussen ben ik hard blijven werken op de training. Je moet dan geduld hebben, wachten op een kans en het zelf afdwingen. Ik ben blij dat me dat gelukt is”, vertelt Gouriye, die inmiddels weer de nodige basisplaatsen achter de rug heeft. Zijn scorend vermogen, dat hij etaleert sinds zijn tijd als pupil bij het Hengelose HVV Tubantia, is indrukwekkend. In de voetbalwereld werd met terugwerkende kracht vol verbijstering gereageerd op het feit dat FC Twente een speler met zo’n moyenne liet vertrekken. Alleen met Patrick Kluivert, die voor hem een steun in donkere dagen was, heeft hij nog regelmatig contact. “Ik heb veel geleerd van Patrick Kluivert, die mijn trainer bij de beloften van FC Twente was. Hij zei me bijvoorbeeld dat ik in het strafschopgebied altijd met de binnenkant van de voet moet schieten, in plaats van met de wreef. Dan heb je meer controle. Ik spreek hem nog regelmatig. Dan praten we over mijn wedstrijd.” De aanvaller heeft voor zichzelf de goede keuze gemaakt. “Ik ben helemaal op mijn plek in Almelo. Als je ziet hoe er hier gewerkt wordt en welke kansen je als jonge speler krijgt, dat is super. Daarnaast spreekt het ook enorm aan dat iedereen hier normaal doet en benaderbaar is. Ik heb het uitstekend naar mijn zin en hoop dat de club de optie in mijn contract licht.”
Hoewel het succes wekelijks van zijn voeten spat, weet Gouriye dat de weg nog lang is. De buitenspeler houdt de voetjes aan de grond. “Na twintig, vijfentwintig wedstrijden ben je in mijn ogen een volwaardige Eredivisiespeler. Eerder niet. Wat ik nog moet verbeteren? Dat is eigenlijk het totaalplaatje. Schieten, handelingssnelheid en inzicht.”

Bron: Heracles krant